De kracht van bemoediging

Bemoediging versterkt en vertroost

Gods Woord brengt bemoediging, het geeft troost en versterkt. Het Woord geeft richting wat ook vertaald kan worden met vermaning of correctie.

Bemoediging werkt als er een relatie is en als het spreekt tot de angst die in ieder mens aanwezig is. De angst wordt minder als daar moed wordt ingesproken.

Paulus spreekt over bemoediging in de 2e brief aan de gemeente in Korinthe. Na de start en groet zegt hij het volgende:

3. Geprezen zij de God en Vader van onze Heere Jezus Christus, de Vader van de barmhartigheden en de God van alle vertroosting.

Hij geeft als eerste eer aan God! Met de Vader der Barmhartigheden wordt bedoeld dat de Vader medelijden heeft, en nabij is in het lijden wat ons treft.

Met Vader der Vertroosting wordt ook bemoediging bedoeld. De Vader blijft nabij. Het woord vertroosting kan ook vertaald worden met bemoediging. Bemoediging is versterken wat onder druk staat. God is de GROTE BEMOEDIGER.

Een mooi voorbeeld hoe God de Vader bemoedigd en vertroost zien we in het paradijs [1]. Als Adam en Eva gezondigd hebben verstoppen ze zich en bedekken hun naaktheid met vijgenbladeren Zij kunnen hun onvolmaaktheid niet onder ogen komen. Zij bouwen een verdediging op, een harde buitenkant. Zij hopen dat hun kwetsbaarheid niet gezien en geraakt kan worden. Dit is wat mensen nog steeds doen. Een bescherming bouwen om zich heen waardoor zij hun kwetsbaarheid willen verbergen. Daarmee wordt echt contact van hart tot hart belemmerd. God roept Adam tevoorschijn, spreekt tot zijn angst van onvolkomenheid en geeft de belofte van herstel. God zelf biedt een perspectief in een hopeloze en uitzichtloze situatie.

Hier volgen drie voorbeelden waar Jezus een bemoediger is:

Als de vier vrienden[2] hun verlamde vriend door het gat laten zakken dat ze in het dak van Jezus huis hebben gemaakt, en hij aan de voeten van Jezus ligt, zegt Jezus: “Uw zonden zijn vergeven!”

Hier zien we kenmerken van een bemoediger: Jezus is niet onder de indruk van omstandigheden. Hij kijkt niet naar de buitenkant. Hij peilt de angst in het hart van de verlamde vriend en spreekt helende woorden tot deze angst: ‘Uw zonden zijn vergeven.’

Als Hij zijn dood aankondigt raken zijn discipelen in verwarring. Hij spreekt tot hun angst: ‘Het is beter dat ik wegga, want dan kan de Trooster, de Heilige Geest, komen. Die zal altijd bij jullie zijn en blijven’[3]. Hij gaat in op de behoefte die de discipelen hebben om er niet alleen voor te staan.

Als Hij aan het kruis hangt, vol van pijn en moeite en de zondelast, de pijn en het verdriet van de hele wereld in zijn lichaam voelt, is hij niet gericht op zichzelf maar op de ander. Hij is gericht op wat de mensen om hem heen nodig hebben en spreekt tot deze nood: ‘Vader, vergeef het hen, want ze weten niet wat ze aan het doen zijn!’[4]

4. Die ons troost in al onze verdrukking, zodat wij hen kunnen troosten die in allerlei verdrukking zijn, met de vertroosting waarmee wij zelf door God getroost worden.

Deze tekst vertelt dat we anderen kunnen bemoedigen met vertroosting, aan kunnen voeren om vol te houden en door te zetten, als we hier zelf ervaring me hebben. Het is zo mooi dat we weer door kunnen geven wat we zelf ontvangen hebben. Zo gaat de bemoediging van God, van de een en naar de ander, zonder dat het ooit stopt. Zo ontstaat er een bemoedigende gemeenschap.

 5. Want zoals het lijden van Christus overvloedig over ons komt, zo is door Christus ook onze vertroosting overvloedig.

De vertroosting komt als er druk is. Dit is een principe van de bemoediger. Een bemoediging werkt als er druk of lijden is.  Als we weten dat we voor ons geloof in Jezus moeten lijden, dan mogen we er van verzekerd zijn dat God ons zal bemoedigen, om Jezus wil.

 6. Of wij nu verdrukt worden, het is tot uw vertroosting en zaligheid, die tot stand gebracht wordt in de volharding in hetzelfde lijden dat ook wij lijden; of dat wij getroost worden, het is eveneens tot uw vertroosting en zaligheid.

Hier gaat het om bemoedigen en bemoedigd worden. Een gemeenschap van mensen die elkaar bemoedigen ervaren ook bemoediging. Een bemoedigende gemeenschap brengt heil voor nu en straks. Een bemoedigende gemeenschap heeft het doel om elkaar te vertroosten, te bemoedigen en aan te vuren om vol te houden. In de druk wordt de bemoediging ervaren, door de bevrijding worden mensen ook weer bemoedigd.

Hier geldt het principe: Wat je zaait, zal je ook oogsten. Je oogst niet alleen wat j gezaaid hebt, maar ook wat zal je oogsten waar je gezaaid hebt! Daar waar jij bemoedigd hebt, zal je ook bemoedigd gaan worden.

 7. En onze hoop voor u is vast, in de wetenschap dat u, zoals u deelhebt aan het lijden, zo ook deelhebt aan de vertroosting.

Hier spreekt een vast geloof dat er een perspectief is als er (zinloos) lijden is. er zal vertroosting en bemoediging zijn!

 8. Want wij willen niet, broeders, dat u geen weet hebt van onze verdrukking, die ons in Asia overkomen is: dat wij het uitermate zwaar te verduren hebben gekregen, boven ons vermogen, zodat wij zelfs aan ons leven wanhoopten. 9. Ja, wij hadden voor ons eigen besef het doodvonnis zelf al ontvangen, opdat wij niet op onszelf zouden vertrouwen, maar op God, Die de doden opwekt.

Paulus geeft een voorbeeld uit zijn eigen leven van de afgelopen tijd. Daar waar zij de hoop bijna opgegeven hadden om er levend uit te komen, komt er bevrijding.  Deze bevrijding kan alleen worden ervaren als er druk is.  De druk brengt hem bij God, de enige die nog overblijft om te helpen.

10. Hij heeft ons uit zo’n groot doodsgevaar verlost, en Hij verlost ons nog. Op Hem hebben wij de hoop gevestigd dat Hij ons ook verder verlossen zal.

Hier noemt Paulus een wonderlijk mooi principe wat wijst op de tijdloosheid van God. Gos is het begin en het einde, Hij is van alle tijden.

  • God heeft hem in het verleden verlost/bevrijd.
  • God verlost/bevrijdt hem in het heden en
  • God zal hem in de toekomst verlossen/bevrijden.

Hier geldt dat de bemoediging van vertroosting in het verleden een garantie is dat dit ook geldt voor vandaag en voor morgen!

11. Terwijl u ons ook mede te hulp komt door het gebed, opdat door velen dankzegging voor ons gedaan wordt voor de genadegave die door velen tot ons is gekomen.

Paulus geeft hier een bemoediging terug. Hij is bemoedigd door velen die voor hem gebeden hebben en hem op deze manier hebben geholpen. Deze mensen worden weer bemoedigd door uit Paulus mond te horen dat hun gebed geholpen heeft. Hier zien we een bemoedigende gemeenschap in actie.

Vragen:

  • Heb jij de kracht van bemoediging wel eens ervaren? Hoe was dat?
  • Ben jij een bemoediger? Hoe doe jij dat?
  • Maak jij deel uit van een bemoedigende gemeenschap?
  • Wat is jouw diepste angst en wie mag daar vertroosting en bemoediging spreken?


[1]  Genesis 3:9-15

[2] Marcus 2:3

[3] Johannes 14:15

[4] Lukas 23:34

Dit bericht is geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink.